"I dont want to get over you"

Πολιτικοποιημένοι ηλίθιοι με καινούριο styling και μαύρισμα έχουν το θάρρος(θράσος, παράνοια? σθένος? συνήθεια??)να παραληρούν μετά απο όλα? "Memooory..memooory..memoooory.." Κάγκελο. Βρε βλάκα, ποσο καιρό ακόμα θα μας πάρει λες μέχρι να το καταργήσουμε τελείως το πανηγύρι τούτο? Πόση βλακεία ακόμη? Πόσα χαρτονομίσματα θα κάψουμε ακόμα στο ναό του απύθμενου βλάκα? Α ναι, η Καινοτομία..Καινοτομιιιία? Που είσαι? Πάλι κρύφτηκε μέσα στα αποκαίδια. Α ρε Albert..Αντι να κουράζεις το κεφαλάκι σου αναλύοντας το παράλογο δεν πέρνας μια βόλτα απο δώ να μην κουράζεσαι και σπαταλάς και χρόνο χωρίς λόγο.. Εδώ, η μυθοπλασία ρε συ υπολείπεται σε φαντασία της πραγματικότητας. Οπως βέβαια και ο καλλιτέχνης του πολιτικού ε? Λογολάγνοι του ελεύθερου τύπου, σεις που ξέρετε τα πολλά, εσείς οι εκδότες(πουτάνες) του αύριο με την πονηρή σας ματιά ανοίξτε μου τα μάτια (ή καλύτερα ανοίξτε τα πόδια)..Πείτε μου επιτέλους που θα βρώ το λατρεμένο μου αγγελούδι?
Σκατά παντού..

Riots

Τελικά χαιρομαι γιατί δεν είμαστε τόσο ηλίθιοι, όσο θέλουν να μας παρουσιάσουν. Το κοινωνικό σώμα της Ελλάδας είναι κάτι παραπάνω απο υγιές. Ειναι επικίνδυνο, για όσους προσπαθούν να καταπνίξουν τη φωνή του. Η γενικευμένη εξέγερση δεν μπορεί να φυμωθεί απο κανένα τηλεκατευθυνόμενο μέσο. Κι ας κλείνουν τα μάτια τους και τ΄αυτιά τους, όπως πάντα, τα Μ.Μ.Ε και οι καλοθρεμένοι, καλοβολεμένοι πολιτικοί. Κι ας προσπαθούν να τραγικοποιήσουν τα ξεσπάσματα βίας, θέτωντας αυτά στο επίκεντρο αντί για τις αιτίες προκαλούν τη πανταχού παρούσα, οργή και αντίδραση των νέων ανθρώπων για τις συνθήκες ζωής τους. Τρόμος στα πρόσωπα εκείνων που διαμορφώνουν και συντηρούν τον 1 στους πέντε Ελληνες κατώ του ορίου φτώχειας. Τρόμος, γιατί στις ηλικίες, 20-25, το ποσοστό ανεργίας είναι τεράστιο. Πανικός, γιατί συνειδητοποιούν όλοι αυτοί οι αηδιαστικοί τύποι, οτί αυτός που εκμεταλλεύονταν όλο αυτό το διάστημα, δεν έχει πλέον τίποτα να χάσει. Και το γεγονός παραμένει κύριοι. Οσο και να εθελοτυφλείτε, όσο και να προσπαθείτε να δείξετε σε άλλη κατεύθυνση, οι νεότεροι δεν παραμυθιάζονται. Οι μύθοι έχουν αποδομηθεί πλήρως. Και οι θεαματικοί και ενός κοινωνικού κράτους που δεν υπήρξε ποτέ. Είστε όμως τόσο ανατριχιαστικοί που στοχεύεται ακόμη κι αυτή την ώρα, στην ψηφοθηρία. Και τα πολυαγαπημένα στην Ελλάδα μέσα, στην θεαματικότητα. Η δύναμη της συνήθειας βλέπεις. Μόνο που καμιά φορά, εξοργίζει. Και ξεφεύγει απο τα όρια. Οχι όμως τυχαία, και όχι μόνο για τη βία της αστυνομίας. Καποιός προηγουμένως καταπάτησε και άλλα όρια, όχι αντίστοιχα ορατά βέβαια, για τους καλοταισμένους κυβερνήτες μας. Δεν υπάρχει κανενός είδους τυχαιότητα στα γεγονότα, κι ας παρουσιάζεται έτσι. Ακόμη και στη φωνή του αναρχικού, χρειάζεται να δίνουμε προσοχή. Και στου αντιεξουσιαστή. Και στου μαθητή. Και στου φοιτητή. Και στου εργαζόμενου. Τα αίτια της θλιβερής καταστασης μας είναι κονωνικοικονομικά. Και όποιος κάνει ακόμη το Κινέζο, ας αυτοεξοριστεί στην βίλλα του. Τα γεγονότα είναι ιστορικής σημασίας και δυστυχώς οι κύριοι που τα χειριζονται ή τα αναμεταδίδουν κατώτεροι των περιστάσεων. Κανείς δεν υποστηρίζει την καταστροφή. Καμιά φορά όμως, η γενικευμένη οργή και αγανάκτηση παίρνει μορφές που, κανένας, δεν μπορεί να προβλέψει. Και νομίζω οτι μια τέτοιας έκτασης αναταραχή, δεν τελειώνει με απλές αλλαγές προσώπων, ή ηγεσίας. Η αλλαγή, που είναι ομως απαραίτητη, πρέπει να ξεβολλέψει τους βολεμένους και να απομακρύνει τις ομάδες συμφερόντων, γεγονός που κάνει την εφαρμογή της να μοιάζει για ακόμη μια φορά, ουτοπική.

ououou

Εφιάλτες προκάτ

Ωραία ωραία, μας πήρε δυο μηνάκια αλλά τα καταφέραμε να ξαναβρεθούμε..Ανάμεσα στις κρίσεις οικονομικές και προσωπικές, στις συγκυρίες τραγικές και ευτυχείς πετάγεται η αφελής ελπίδα που χρόνια παλεύουμε να σκοτώσουμε..Κι αυτή η φωνή που σε ρωτάει ποιος θα ήσουν χωρίς όλες αυτές τις άχρηστες πληροφορίες πότε θα σκάσει μου λες? Ωραία ωραία, προσδιορίσαμε την πηγή της μαλακισμένης μιζέριας μας. Προτεραιότητες τώρα σαν καλοί πρακτικοί ηλίθιοι που ήμαστε..Ένα, παγιδεύουμε και μαχαιρώνουμε στο ψαχνό την πουτάνα την ελπίδα που μας έχει φάει τη ζωή, δύο, χωρίζουμε το μουνί χωρίς δικαιολογία και τρία, πετάμε κινητό, υπολογιστή, ραδιόφωνο,σεσουάρ ,σίδερο, ηχεία τοστιέρα,φορτιστές παντός τύπου, mp3 player, και λοιπά gadgets από το παράθυρο. Και μετά? Τι μένει ρε μεγάλε? Οι θεαματικοί μύθοι ξεφούσκωσαν όπως ο σφίχτης μετά από ένα ζεστό μπανάκι, οι φίλοι απομακρύνονται μ΄ αυτό το ζεστό ύφος του τύπου "δεν σε αναγνωρίζω πραγματικά", και το μέσα αρχίζει και παίρνει το γνώριμο άρωμα της σκατίλας του έξω..Και τι μένει? Εγώ, τα ποδαράκια μου και κάτι μαγνητικά πεδία που όλο τα μπερδεύω.. Τώρα που όλα μοιάζουν πιο απλά είναι που δεν παίρνω πρέφα. Είναι μια καλή αρχή όπως και να το δεις μεγάλε. Κοιμισμένος η ξύπνιος, αλκοολικός ή χασικλής, ροκάς η τζόκεϊ, γύφτος ή γκλαμουράτος, οικολόγος η ωχαδερφιστής, πολιτικοποιημένος ή περιθωριοποιημένος, mainstream ή alternative, τυχοδιώκτης ή καβατζωμένος είναι κι αυτή μια λύση αρχηγέ..

Κόλλημα

Παντως τόσο κολλημένο δεν σε περίμενα..Αλήθεια τώρα ρε μεγάλε, δεν ήσουνα έτσι εσύ, πως να σου πώ τώρα? Ησουνα άλλος τύπος..Εέξω καρδιά..Με το χαβαλέ σου, με τα κόλπα σου..Εσύ ρε? ε? Εσύ? Που δεν σε κράταγε άνθρωπος όταν ήθελες να βγείς να τα σπάσεις..Ολη η πόλη ρε είχε να το λέει ρε για σένα...Για τα γλέντια σου, τα κεράσματα σου, λέβεντης ήσουνα ρε..Ομορφόπαιδο..Ωραιος τύπος..Καλά εγώ αλλά και συ όμως? Α-ξε-πέ-ρα-στος σου λέ-ω.. Τι έχεις πάθει ρε? Ρε μίλα μου πες μου ρε, θα τρελαθώ ρε μίλα ρεΕΕΕ!




Γκου-γκούλ.

A Great Poet

"The poet is a faker
Who’s so good at his act
He even fakes the pain
Of pain he feels in fact.

And those who read his words
Will feel in his writing
Neither of the pains he has
But just the one they’re missing.

And so around its track
This thing called the heart winds,
A little clockwork train
To entertain our minds."


Fernando Pessoa